Kendilerini tanımaktan onur duyduğum bu güzel insanları, az sonra okuyacağınız söyleşiyle, sizlere de tanıtmak istiyorum.
Tarih: 11 Şubat 2026 Çarşamba. Saat: 20,30. Yer: Öğretmen evi…
Sevgili Cem, bize biraz kendinden söz eder misin? Kimdir Cem GÜNGEN?
Adım Cem GÜNGEN. 14.03.1982 tarihinde Mustafakemalpaşa’da doğdum. Üç kardeşin en küçüğüyüm. Yunus Emre İlköğretim okulundan sonra Endüstri Meslek Lisesi Metal işleri bölümüne kaydoldum. Uluslararası düzeyde düzenlenen kaynakçılık yarışmasını kazananlardan biriydim. AB tarafında verilen bursla Bursa’da iki yıl süren bir kursa seçildim. Askerlik sonrası geldiğim ilçede çok değişik işlerde çalıştım. Bu arada evlendim ve şu an evli iki kız çocuğu babası olarak yaşamımı sürdürüyorum.
Peki, tiyatro ile tanışman nasıl oldu?
Tiyatroyu seviyorum; ama oyunculuk, aklımın ucundan geçmiyordu. Bana bu kapıyı değerli yönetmen ve oyuncu Zafer Uğur hocam açtı. Kendisi hem sanatçı yönüyle hem karakter olarak çok sevdiğim ve saygı duyduğum bir insandır. Bir gün iş yerimde küçük bir skeç çekimi yaptı. Sonra kendi tiyatro grubuna katılmamı önerdi. Kızım Gülnihâl’le birlikte çalıştığı yere gittik. Gidiş o gidiş… “Sahne tozunu yutan, iflah olmaz” derler ya, bize de o oldu. Böyle başladı, böyle devam ediyor ve daha da edecek.
Şimdi büyük kızın Gülnihâl’e gelelim. Şahsen iki oyununu izledim. Kişisel düşüncemi söyleyeyim… Gülnihâl büyük bir yetenek. Canlandırdığı karakterleri oynarken, rol yapmıyor, adeta, o karakterle bütünleşiyor ve o karakteri yaşıyor. Sahne hâkimiyeti, sesi doğru kullanma becerisi, diksiyonu, jest ve mimikleri harika… Sen kızın için neler söylemek istersin?
Gülnihâl, 13 Haziran 2008 doğumlu… O, sadece kızım değil; aynı zamanda arkadaşım ve en yakın dostumdur. Kızımla ilgili değerlendirmeniz için teşekkür ederim. Sizden farklı düşünmüyorum. Kızım konusunda hiç de mütevazı olmayacağım. Onun oyunculuğunu, sanata özellikle tiyatroya olan tutkusunu, sonuna kadar destekliyorum ve destekleyeceğim. Şu an, Mustafakemalpaşa Anadolu Lisesi, son sınıfında okuyor. Bir yanda da üniversite için hazırlanıyor. Tek hedefi var; Güzel Sanatlar eğitimi almak.
Gülnihâl, çok duygusal bir çocuktur. Duygularını daha çok şiirle ifade eder. Yüzlerce şiir yazmıştır. Ayrıca yazmak kadar, şiir okumayı da sever. Öte yandan, oldukça dışa dönük ve gelişkin sosyal bir yönü de var. Özetle şöyle söyleyeyim: kızım, beni hayata bağlayan, bundan önceki buhranlı hayatımı bir kardelen misali yeniden doğuran ve hayatı sevmeme sebep olan kişidir. O benim için, baharı müjdeleyen bir kardelendir.
Aranızdaki bu baba-kız ilişkisini, bu sevgi ve saygı yoğunluğunu takdir ediyorum. Fakat biraz da küçük kızına gelelim. Asel’e…
Asel, 25 Nisan 2018 doğumlu. Yedi yaşında ve ilkokulda okuyor. Başlangıçta ablasının tam tersi bir kişilik yapısına sahipti. İnsanların yüzüne bakamayan, kimseyle diyalog kuramayan içe dönük bir kişilik. Bu durumu sahneye çıkıncaya kadar böyle devam etti. Zafer abinin ısrarıyla iki oyunda sahneye çıkınca, Asel’in bambaşka bir kişiliği ortaya çıktı. Sanatın mucizesi olmalı bu, diye düşünüyorum. Şimdi herkesle çok rahat diyalog kurabiliyor, kendini ifade edebiliyor. Sahnede çok da başarılı buluyorum. Zafer hocam da ekipteki arkadaşlarım da aynı düşüncede... Okuldaki başarısının da daha iyiye gittiğini görüyor ve yaşasın sanat, yaşasın tiyatro diyorum.
Asel’i izlediğimde şunu düşündüm. Bu bir “Harika Çocuk” olmalı. Elinde mikrofon, arkasında saz heyeti… Çocuktaki bu özgüven ve rahatlık inanılmaz bir şey. Mikrofon tutuşu, boştaki elini kullanış tarzı, seyirciyle kurduğu bağ harika… 7 yaşındaki çocuktan söz ediyoruz. Rahmetli ünlü kantocumuz, Nurhan Damcıoğlu’nun reenkarnasyonu gibi.
Sevgili Cem, ailenizin en önemli varlığı olan değerli eşiniz, Çiğdem Hanım’la ilgili düşüncelerini de sormak isterim.
En zor soru bu galiba. Şöyle biraz kendimi toplayayım, zira hata yapmaya gelmez Hocam, değerli eşim Çiğdem Hanım, 17 Şubat 1984 İstanbul / Kadıköy doğumlu. Babası buralı, annesi İstanbullu… İstanbul’da babasının işleri bozulunca, baba, ailesini alıp kendi ilçesine yani Mustafakemalpaşa’ya getiriyor. Çiğdem, ortaokul ve lise öğrenimini burada tamamladı. Biz ortaokuldan tanışıyoruz. Çiğdem, liseden sonra, Zonguldak Karaelmas Üniversitesi’nde İşletme okudu. Benim askerlik bittikten sonra 2007’de evlendik. İyi ki hayatıma girmiş diyorum; çünkü Çiğdem, her şeyden önce çok iyi bir insan, artı, çok iyi bir eş ve çok iyi bir anne…
Sevindim. Mutluluğunuz daim olsun. Peki, Çiğdem Hanım’ın tiyatroya ve genel olarak sanata bakışı nasıl?
Kesinlikle oyunculuk yeteneği var, buna inanıyorum; ama ona ayıracak zamanı yok. Fakat bizim çalışmalarımızın en büyük destekçisi. Üç kişinin aynı anda tiyatro çalışmasına gitmesi onu asla rahatsız etmez. Kızların sahne kostümlerini kendisi hazırlar. Evde yaptığımız ezber çalışmalarımızda o hem yönetmenimiz hem ilk eleştirmenimizdir. Biz de ev işlerinde onu yalnız bırakmayız. Yani bizim “hayat müşterektir” anlayışımız boş bir söylemden ibaret değildir.
Sevgili Cem, bu söyleşiyi kabul ettiğin için teşekkür ederim. Güzel ve samimi bir söyleşi oldu. Umarım okuyanlar da böyle düşünür. Hem özel yaşamınızda hem sanat yolculuğunuzda sana ve ailene başarılar diliyorum. Bu arada bir edebiyat öğretmeni olarak Gülnihâl kızımızın şiirlerini de görmek isterim.
Hocam ben de size, haber sitenize, sitenin sahibi ve genel yayın yönetmeni Gökhan Özhan kardeşime kendim ve ailem adına teşekkür ederim.
NOT: Bu söyleşi boyunca, sabırla bizleri dinleyen, söyleşiye ilişkin fotoğrafları seçen ve düzenleyen, ENES BALYEMEZ’E teşekkür ederim. Şiirin bir harikaydı ENES. Yazmaya devam!
Sözlük:
Kanto: Geleneksel tuluat tiyatrosunda, bir kadın sanatçı tarafından söylenen şarkı ve bu şarkı eşliğinde yapılan dans.