Tıp Fakültesi’nde okurken öğrenimini yarıda bırakarak, ATİ GAZETESİ’NDE çalışmaya başladı. Sıradan bir gazeteci değildi. Çok erken yaşlarda yazmaya başladığı şiirleriyle ve sonradan yayımladığı tiyatro oyunlarıyla, daha o yıllarda, kendini kanıtlamış ve Türk Edebiyatı Tarihi’ne adını yazdırmış bir edebiyatçıydı.
1922 yılında İstanbul’da çalışmakta olduğu gazetenin temsilcisi olarak Ankara’ya gitti. Yine aynı yıl içinde, Kayseri Lisesi’ne edebiyat öğretmeni olarak atandı. Görev yerine gitmek düşüncesiyle yaptığı tren yolculuğu, Ulukışla istasyonunda bitti. Asıl yolculuk, şimdi başlayacaktı. Ulukışla’dan, Kayseri’ye gitmek, o yıllarda, büyük sorundu. Yaylı denilen bir
tür at arabası ile gidilecek üç günlük zorlu bir yolculuktan söz ediyoruz. Gündüzleri ıssız dağ yollarında, geceleri gaz lambalarının aydınlattığı yoksul han odalarında geçen bir yolculuk…
İlk günün bitiminde, “alaca bir karanlık sararken her yeri, atlar çözüldü, girdiler bir handan içeri” Oradan geçen yolcuların her biri, kendinden bir iz bırakmış hanın esmer duvarlarına. “Aygın baygın maniler, açık saçık resimler” derken, içlerinde bir dörtlük, dikkatini çekiyor şairimizin.
“On yıl var ayrıyım Kınadağı’ndan
Baba ocağından, yar kucağından
Bir çiçek dermedim sevgi bağından
Huduttan hududa atılmışım ben”
İkinci günün sonunda, bir akşamüstü, karşıda bir hisar gibi yükselirken Niğde, bir hana indiler Araplıbeli’nde… Şairimizin, bakışları gezinirken odanın duvarlarında, yine bir dörtlüğe takıldı gözleri.
“Gönlümü çekse de yârin hayali
Aşmaya kudretim yetmez cibali
Yolcuyum, bir kuru yaprak misali
Rüzgârın önüne katılmışım ben”
Düşünüp durdu gece boyunca. Kimdi bu şair arkadaş? Altlarında ne bir tarih ne bir imza… Derken, üçüncü günün sonunda İncesu’da vardıkları handa, meçhul şairden bir iz buldu sonunda.
“Garibim, namıma Kerem diyorlar
Aslı’mı el almış harem diyorlar
Hastayım, derdime verem diyorlar
Maraşlı Şeyhoğlu Satılmış’ım ben”’
Gönlünü yaktı geçti Satılmış’ın bu sözleri. Şimdi onu daha fazla merak etmeye başladı. Acaba, Hancı tanıyor muydu kendisini? İşte bu noktada sözü Faruk Nafiz’e bırakıyoruz. Şöyle diyor şair: “ Dedim, Hancı bildin mi Maraşlı Şeyhoğlu’nu / Gözleri uzun uzun burkuldu kaldı bende / Dedi, hana sağ indi, ölü çıktı geçende “
NOT 1: Faruk Nafiz’in ünlü “HAN DUVARLARI” adlı o harika şiirinin hikâyesi böyle… Gelelim Maraşlı Şeyhoğlu Satılmış’ın hikâyesine… Satılmış, 1. Dünya Savaşı’nda Yemen’e gönderilen marşlarla gönderip ağıtlarla karşıladığımız askerlerimizden biri… Ruslar, Kars kapısından Anadolu’ya girince Yemen’deki askerlerimiz, Kafkas cephesine sürülmek üzere
Sarıkamış’a getirilir.
Çölün sıcağından, üzerlerindeki yazlık üniformalarla Sarıkamış’ta Allahuekber Dağı’nın buzlu doruklarına. İşte o soğuklarda, ciğerlerini üşütür ve verem olur Satılmış. On yıl ayrı kalır “Baba ocağından yar kucağından” Ne bir haber salabilir evine ne bir haber alabilir evinden. Cephelerde ölmeyen Şeyhoğlu, İncesu’daki bir handa ölüp kalır. Kendisini ve tüm şehitlerimizi rahmetle anıyorum.
NOT 2: Faruk Nafiz, Kayseri Lisesi’nde iki yıl kaldı. Okuldaki öğrencilerinden biri Erzincanlı Şair Behçet Kemal ÇAĞLAR’DI. Yıllar sonra ikisi birlikte “ONUNCU YIL MARŞI’NIN” sözlerini yazdılar. Sonra, Demokrat Parti’den milletvekili oldu. 27 Mayıs 1960 askeri darbe sonrasında Yassıada’da yargılandı, Celâl Bayar ve bazı DP milletvekilleriyle birlikte Kayseri Ceza Evi’nde 11 ay yattı. İlk duruşmanın ardından beraat etti. 8 Kasım 1973’’te, Kaş-Fethiye arasında seyreden bir gemide vefat etti. Cenazesi,11 Kasım’da İstanbul’a getirilerek Zincirlikuyu Mezarlığı’na defnedildi. Anısına saygılarımla…
